iTUTOR 's BLOG

Blog เล็กๆ ของ คนๆหนึ่ง ผู้ซึ่งหลงไหลในเสียงดนตรี , หุ่นยนต์ , อาหาร และเทคโนโลยี

1557454_807954515899711_581471663_n
0

กาลครั้งหนึ่ง . . .

1557454_807954515899711_581471663_n

ตอนเวลาที่เจอใครซักคนที่หมายปองนั้น

ผมสุขใจ และอยากเข้าไปยืนเคียงข้างเธอคนนั้น

แต่สุดท้ายทุกคนก็อยากจะได้คนที่ดีที่สุด ‘คนที่หมายปอง’ เช่นกัน

ผมจึงถูกผลักออกมา

เป็นเรื่องปกติแหละมั้งของเราทุกๆคน

ล้วนต้องการสิ่งมาเติมเต็มข้างๆกาย

เมื่อผมได้เรียนรู้ จากสิ่งเหล่านั้น

จนวันนึง ผมได้ตัดสินใจว่า จะเริ่มหันไปหาคนที่มีใจให้กับเรา

ที่คิดว่า เรานั้นเหมาะสมกับเค้า

และเริ่มเรียนรู้เธอคนนั้น เริ่มรู้จักกัน ทำความเข้าใจกัน

 

มันดีครับ ที่ค่อยๆสร้างอะไรจากที่ไม่มีอะไรเลย

มันเป็นความสุขในทุกๆวัน จากเรื่องเล็กๆน้อยๆ ทักกันบ้าง

มันดี  เราเริ่มมองเห็นอะไรดีๆในตัวเค้า เริ่มอยากรู้จัก

อยากใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้

 

จนกระทั่ง วันนึงที่เราต้องเจออะไรแย่ๆในชีวิต

ไม่ต้องการให้ใครมารับรู้และมาทุกข์ใจแทน

อยากที่จะอยู่คนเดียว

 

ณ ตอนนั้นเอง ที่เราเผลอผลักไสคนที่เป็นห่วงเรามากที่สุดออก

เริ่มจากคนใกล้ตัว เพื่อน จนท้ายที่สุด คนที่เรารัก

 

จนมาวันนึง ที่อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป

คนก็ยังเปลี่ยนไปตามเวลา

เรากลายเป็นคนที่ไม่ใช่ไปแล้ว

 

ถึงเวลาต้องจากกัน

และ เวลานั้นก็มาถึง

 

คนสองคนจากกันด้วยความไม่เข้าใจ

 

มันแย่ แต่จะทำยังไงได้

ไม่มีใครมารับรู้ สิ่งที่เรียกว่า ‘ ความจริง ‘

หรือจะอธิบายยังไงก็คงจะไม่อยากเข้าใจ

 

ไม่ต้องขอโทษที่จะไป

เพราะ คนที่ผิดเอง คือเราคนนี้

 

ขอให้โชคดีกับคนรักใหม่

ที่มีความมั่นคงมากกว่าเราเอง

 

สิ่งสุดท้าย ที่เป็นห่วงคือ ไม่อยากให้หยิบคนใกล้ตัวเพราะความรู้สึกแย่ๆ

เพื่อหาใครมาทดแทนกัน เพราะซักวันหนึ่ง เราเองจะเป็นคนที่เบื่อและออกมาจากเค้าเอง ณ ตรงนั้น ไม่มีใครมีความสุขหรอก

#แต่เราไม่ได้ทำแบบนั้นกับเธอนะ 😀

และเราก็ยังเดินต่อไป โดยหวังว่าจะเจอใครซักคน

ที่จะเข้าใจ และ อดทนพอ ที่จะอยู่ด้วยกัน

 

Comments

comments

iTUTOR~ • September 22, 2014


Previous Post

Next Post